Ardhra Foundation

“உருத்திர பசுபதிக்கும் அடியேன் ” என்று சுந்தரமூர்த்தி நாயனாரால் சிறப்பிக்கப்பெற்றவர்   தலையூர் என்ற தலத்தில் தோன்றிய ருத்திர பசுபதி நாயனார். தலையூர் என்ற பெயரில் இரண்டு இடங்களில் ஊர்கள் இருக்கின்றன. மயிலாடுதுறையிலிருந்து திருவாரூர் செல்லும் வழியிலுள்ள கொல்லுமாங்குடி என்ற ஊரிலிருந்து காரைக்கால் செல்லும் பாதையில் ஒன்றும், முசிறி வட்டத்தில் ஒன்றும் , ஆக இரு இடங்கள் இவ்வாறு உள்ளன. இவ்விரு இடங்களிலும் உள்ள சிவாலயங்களில்  உருத்திர பசுபதி நாயனாரது மூர்த்தம் உள்ளது. குருபூஜை இந்த இரண்டு இடங்களிலும் சிறப்பாகக் கொண்டாடப்படுகிறது.

பசுபதி என்ற இயற்பெயரோடு விளங்கிய நாயனார், அனுதினமும் கழுத்தளவு நீரில் நின்று ,இரு கைகளையும் உச்சிமேல் குவித்துக் கொண்டு ஸ்ரீ ருத்ர பாராயணம் செய்து வந்ததைப் பெரிய புராணம் குறிப்பிடுகிறது. மறையின் பயனாக ருத்ர மந்திரம் திகழ்வதைச்  சேக்கிழார் பெருமான்,

அரு மறைப் பயன் ஆகிய உருத்திரம் அதனை

வரு முறைப் பெரும் பகலும் எல்லியும் வழுவாமே  திருமலர்

பொகுட்டிருந்தவன் அனையவர் சில நாள்

ஒருமை உய்த்திட உமை இடம் மகிழ்ந்தவர் உவந்தார்.

இவ்வாறு இரவும் பகலும் முறை வழுவாது ருத்ர பாராயணம் செய்தமையால் உலகத்தோர் அவரை ருத்ர பசுபதியார் என்று அழைக்கலாயினர்.

பாராயணம் செய்வோரது கவனத்திற்குப்  பெரியபுராணத்திலிருந்து உணரப்படும் கருத்துக்களைக் காண்போம். பாராயணம் செய்வோருக்கு பக்தியும் ஈடுபாடும் மிகமிக அவசியம் என்பதை ,

” தூய அன்பொடு தொடர்பினில் இடையறாச் சுருதி  நேய நெஞ்சினராகி அத்தொழில் தலை நின்றார்.”

என்ற வரிகள் நமக்குக் காட்டுகின்றன.

அவரது பாராயணம் அரும் தவமாகிறது. கழுத்தளவு நீரில் அத்தவச்சுடர் நிற்பதை ,

” நீரிடை நெருப்பு எழுந்தனைய ” என்று காட்டுவார்  தெய்வச் சேக்கிழார். பிரமதேவனைப்போல் ஜொலிக்கிறார் நாயனார். அந்த வேத மந்திரத்தை நியதியுடன் ஓதிய நிலையோடு பெருமானது  ” ஆடு சேவடி அருகுற அணைந்தனர்.”  என்கிறார் தெய்வச் சேக்கிழார் பெருமான்.

இது எவ்வாறு நிகழ்ந்தது? ஸ்ரீ ருத்ர பாராயணத்தை உள்ளன்போடு இடையறாது நாயனார் செய்து வந்ததால்  ஸ்ரீ பரமேச்வரனை மகிழ்வித்தது.. அதைத்தான் சேக்கிழாரும், ” உமை இடம் மகிழ்ந்தவர் உவந்தார்.” என்கிறார்.

புரட்டாசி மாத அச்வினி நன்னாள், அறுபத்து மூன்று நாயன்மார்களுள் ஒருவரான உருத்திர பசுபதி நாயனார் ஸ்ரீ பரமேச்வரனது குஞ்சித பாத கமலங்களை அடைந்ததை முன்னிட்டு அந்நாளில்  அவரது குருபூஜை  பலதலங்களில் நடைபெறுகிறது.

நாம் அனு  தினமும் பாவங்களைச் செய்கிறோம். அதற்குப் ப்ராயச்சித்தமாகச் சொல்லப்படுவது ருத்ர பாராயணம். அதனைச் செய்வோரும் செய்விப்போரும் எல்லாப் பாவமும் நீங்குவர். பிணிகளிலிருந்து விடுபடுவர். நீண்ட ஆயுளைப் பெறுவார். மக்கட் செல்வம் பெறுவர். இவ்வாறு அதன் பலன் அளவிடமுடியாததாகச் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.

எல்லாப் பிழைகளையும் பொறுத்து அருளுமாறு இறைவனை ருத்ர மந்திரம் வேண்டுகிறது. நம்மைச் சேர்ந்தவர்களையும் தண்டிக்காமல் பிழை பொறுக்குமாறு வேண்டுகிறது.

ருத்ர பகவானே! எங்களது பெரியவர்களையும் குழந்தைகளையும் துன்புறுத்தவேண்டாம்   (மாநோ மஹாந்த முத மாநோ அர்ப்பகம் மாந உக்ஷந்த முதமான உக்ஷிதம் ) யௌவனர்களையும் ,   கருவிலுள்ள சிசுக்களையும் துன்புறுத்தவேண்டாம்.மேலும் எமது தாய் தந்தையரையும் , பிரியமானவர்களையும் துன்புறுத்தவேண்டாம்.( மா நோ வதீ: பிதரம் மோத மாதரம் ப்ரியா மா நஸ் தனுவோ ருத்ர ரீரிஷா:) உமது மங்கள உருவத்துடன் எங்களிடம் காக்க வேண்டி வருவீராக.இந்த அழியும் சரீரத்தில் அழியாத சுகத்தை அளிப்பீராக. உமது கணங்கள் சத்ருக்களை அழிக்கட்டும்.  (ம்ருடா ஜரித்ரே ருத்ரஸ்தவா நோ அன்யந்தே அஸ்மந்நிவபந்து ஸேனா: ) இப்படி பினாகபாணியும், நீலக்ரீவனும் , ஸஹஸ்ராக்ஷனும், கபர்தியும் ,பசுபதியும் ஆகிய பரமேச்வரனை வேதம் துதிக்கிறது. வேதம் நான்கிலும் மெய்ப்பொருளாக பஞ்சாக்ஷர மஹா மந்திரம் நடுநாயகமாகத் திகழ்வது இதன் ஒப்பற்ற பெருமையைக் காட்டுகிறது. எனவே ஸ்ரீ ருத்ரத்தின் பெருமைகளை அறிந்து  அதனை ஜபித்து, ஆத்ம பூஜையும், ஆலய பூஜையும் நடைபெற்றால் வீடு மட்டுமல்ல. நாடே நலம் பெறும்.

அறுபத்துமூன்று நாயன்மார்களுள் ஒருவராக வைத்துப் போற்றப்படும் இயற்பகை நாயனாரது அவதாரத் தலம், பூம்புகாருக்கு அண்மையில் உள்ள திருச் சாய்க்காடு என்பது. இதனைச் சாயாவனம் என்றும் அழைப்பர். இங்குள்ள சிவாலயம் திருஞானசம்பந்தராலும்,திருநாவுக்கரசு  சுவாமிகளாலும் பாடப்பெற்றது.  சீர்காழி,மயிலாடுதுறை ஆகிய ஊர்களிலிருந்து இத்தலத்தை அடையலாம். இதற்கு மிக அண்மையில் பல்லவநீச்வரம் என்ற மற்றொரு பாடல் பெற்ற தலம் உள்ளது.

சாயாவனத்தில் உள்ள சிவாலயம் குதிரை பூட்டப்பெற்ற தேர் வடிவைக் கொண்ட மாடக் கோவில். இதைத் தேவலோகத்திற்கு எடுத்துச் செல்ல இந்திரன் முயன்றபோது ,கலக்கமடைந்து அம்பிகையானவள் தனது குயில் போன்ற குரலால் கூவியதால் கூவென்ற கோதை என்றும் கோஷாம்பிகை என்றும் வழங்கப்படுகிறாள். ஸ்வயம்பு மூர்த்தியாக மூலவர் , இரத்தின சாயாவனேஸ்வரர் என்ற பெயருடன் அற்புத தரிசனம் தருகிறார். உட்ப்ராகாரத்தில் வெவ்வேறு நிலையில் உள்ள கணபதி மூர்த்தங்களைத் தரிசிக்கிறோம். மகாமண்டபத்தில் வில்லேந்திய வேலவரின் சன்னதி இருக்கிறது. இங்கிருந்தபடியே, சுவாமியையும், அம்பிகையையும், இவ்விருவருக்கு இடையில் உள்ள வில்லேந்திய வேலவரையும் ஒருங்கே தரிசனம் செய்கிறோம். வெளிப் பிராகாரத்தில் இயற்பகை நாயனார்,தனது மனைவியாரான கற்புக்கரசியுடன் அருட் காட்சி அளிக்கிறார்.

எதைக் கேட்டாலும் இல்லை என்றும் அப்புறம் பார்க்கலாம் என்றும்  சொல்லும் காலம் இது.  தன்னிடம் உள்ள எதைக் கேட்டாலும் இல்லை என்று சொல்லாத தனிச் சிறப்பு வாய்ந்தவர் இயற்பகை நாயனார் என்பதால், இவரை, சுந்தரமூர்த்தி நாயனார், ” இல்லையே என்னாத இயற்பகைக்கும் அடியேன் ” என்று சிறப்பித்தார். வணிகர் குலத்தில் தோன்றிய இயற்பகையார் , சிவனடியார்களுக்கு வேண்டிய அனைத்தையும் இல்லை என்று சொல்லாமல் கொடுப்பதை நியமமாகக் கொண்டவர். அவரது மனைவியாரும் தனது கணவனாரின் குறிப்பின்படியே அனைத்து அறங்களையும் செய்து வந்த உத்தமி.  இவரது பெயரைக் கற்பினுக்கரசியார் என்று வழங்குகிறார்கள். இவர்களது பெருமையை உலகிற்குக் காட்டவேண்டி, சிவபெருமான் ஓர் அந்தண வேடம் பூண்டு நாயனாரது மனைக்கு எழுந்தருளி, யான் கேட்பது ஒன்று உன்னிடம் உண்டு அதனைக் கொடுக்க சம்மதமானால் சொல்லுகிறேன் என்றார். அதுகேட்ட இயற்பகையார்,  அவரை வணங்கி,  என்னிடம் இருப்பது அனைத்தும் சிவபிரானது அடியவர்களுடைய உடைமை. எதனைக் கேட்டாலும் மகிழ்வுடன் அளிப்பேன்.இதற்கு ஐயம் ஏதும் இல்லை என்றார்   வந்த சிவ வேதியர், ” உனது மனைவியை வேண்டி வந்தனம்” என்றவுடன் முன்னைவிட மிகவும் மகிழ்ந்து ,  இது எனக்கு ” எம்பிரான் செய்த பேறு ”  என்றவாறாகத் தனது கற்பில் சிறந்த மனைவியாரிடம் ” உன்னை இந்த வேதியர்க்குக் கொடுத்தேன் “: என்றார்.  அதுகேட்ட மனைவியார் , கலக்கமுற்று, மனம் தெளிந்த பின்னர், ”  இவ்வாறு தாங்கள் அருள் செய்ததை யான் செய்வதை விட வேறு பேறு உண்டோ ” என்று தனது ” தனிப் பெரும் கணவனாரை ” வணங்கி, வேதியரது திருவடிகளைப் பணிந்து நின்றார்.

இன்னும் அடியேன் செய்யும் பணி ஏதேனும் உண்டோ என்று கேட்ட நாயனாரிடம், ” யான் உனது மனைவியுடன் செல்வதைப் பார்த்தவுடன் உனது சுற்றத்தவர்கள் சீற்றம் கொண்டு எனக்குத் தீங்கு விளைக்க முயல்வர். அவர்களிடமிருந்து என்னைப் பாதுகாக்க நீயும் துணையாக வருவாய்” என்றார். அதற்கும் நாயனார் உடன்பட்டு, வாளேந்தியவராகத் தன் மனைவியாரையும், மாதவரையும் முன் செல்ல விட்டுப் பின் தொடர்ந்தார். இதனைக் கண்ட சுற்றத்தவர்கள் திரண்டு வந்து எதிர்க்கவே, வேதியராகி வந்த இறைவன் அஞ்சுவதுபோல கற்பினுக்கரசியாரைப் பார்க்க, அம்மையார், ” இறைவனே அஞ்ச வேண்டா; இயற்பகை வெல்லும் ” என மொழிந்தார்.

இவ்வாறு தடுத்தவர்களை வெட்டி வீழ்த்திவிட்டு வேதியரைத் தன மனையாளுடன் அனுப்பத் துணிந்தார் நாயனார். அனைவரையும் வென்ற இயற்பகையார், இருவரையும் சாய்க்காட்டு எல்லை வரை துணையாக வந்து விடை கொடுத்துவிட்டு, திரும்பிப் பார்க்காமல் தனது இருப்பிடம் நோக்கித் திரும்பிய அளவில் , அன்பனின் பக்தியை மெச்சிய இறைவன், திரும்பவும் ஆபத்து வந்ததுபோல, ” இயற்பகை முனிவா ஓலம்” என்று அழைத்தான். அதோடு, ” செயற்கரும் செய்கை செய்த தீரனே ஓலம் ” என்று ஓலமிட்டான். அதுகேட்ட இயற்பகையார், ” இதோ வந்தேன், தங்களுக்குத் தீங்கு விளைப்பவர்  இன்னும் உளரோ? ” என்று வாளை  ஓங்கியவராக வந்தார். அப்பொழுது அங்கு அந்தணரைக் காண வில்லை. மனைவியாரை மட்டுமே கண்டார்.  விண்ணிலே உமாதேவியோடு ரிஷப வாகனத்தில் காட்சி அளித்த இறைவன், ” உனது அன்பைக் கண்டு மகிழ்ந்தோம். பழுதிலாதவனே, நீ உனது மனைவியோடு நம்முடன் வருவாயாக என அருளி , இருவரையும் சிவலோகத்தில் இருத்தினார்.

இயற்பகை நாயனார்  வீடு பேறு பெற்ற திருநாளான  மார்கழி உத்திரத்தன்று இத்திருக்கோவிலில் மூர்த்திகளுக்கு அபிஷேக ஆராதனைகள் நடைபெறுகின்றன. இயற்பகையார் சன்னதியிலும் அவை நடத்தப்பெற்றபின், ஐக்கிய தீபாராதனை நடைபெறுகிறது. நகரத்தார் பெருமக்கள் மிக்க ஈடுபாட்டுடன் இவ்விழாவைச் சிறப்பாக நடத்துகிறார்கள். நகரத்தார் விடுதியில் அடியார்களுக்கு அன்னம் பாலிப்பு நடைபெறுகிறது.

                                             திருமூலதேவ நாயனார்  சரித்திரம்

அறுபத்து மூன்று நாயன்மார்களுள் ஒருவரான திருமூலரை , ” நம்பிரான் திருமூலன் ” என்று பரவுகிறார் சுந்தர மூர்த்தி நாயனார். திருக்கயிலாயத்தில் நந்திதேவரின் திருவருள் பெற்ற யோகிகளுள்   ஒருவர் திருமூலர். அஷ்ட சித்திகளையும் ஒருங்கே பெற்ற இந்த சித்த புருஷர், அகத்திய முனிவரைத் தரிசிக்க வேண்டித் தென் திசையில் உள்ள பொதிகை மலையை நோக்கிப் பயணிக்கையில், வழியில் திருக்கேதாரம், நேபாளத்திலுள்ள பசுபதி நாதம், காசி, திருப்பருப்பதம் என்னும் ஸ்ரீ சைலம், காளத்தி, திருவாலங்காடு, காஞ்சி, திருவதிகை வீரட்டானம், சிதம்பரம் ஆகிய தலங்களைத் தரிசித்தவராகத் திருவாவடுதுறைக்கு அண்மையில் உள்ள சாத்தனூர் என்ற ஊரை அடைந்தபோது , பசுக்களை மேய்க்கும் மூலன் என்ற இடையன் ஒருவன் மாண்டு கிடப்பதையும் அவனைச் சுற்றி நின்று, அவன் மேய்த்த பசுக்கள் கண்ணீர் சிந்திக் கதறுவதையும் கண்டார்.

பசுக்களின் துயரம் தீர்க்க வேண்டித் தனது உடலை ஓரிடத்தில் வைத்து விட்டு, மூலனது உடலில் புகுந்தார். உயிர் பெற்று எழுந்த மூலனைக் கண்டு பசுக்கள் துயரம் நீங்கி, மகிழ்ச்சியில் துள்ளிக் குதித்தன. மூலனது மனைவியார் அவரைத் தனது கணவன் என்று எண்ணி , வீட்டுக்கு வரும்படி கூப்பிட, அதனை மறுத்த  திருமூலர் அவளை நீங்கினார். தனது பழைய உடலைக் காணாது போகவே, மூலனது உடலில் இருந்தபடியே திருவாவடுதுறையை அடைந்து அரச மர  நீழலில் அமர்ந்து யோகத்திலிருந்து, ஆகம சாரமாகத் தமிழில் ஆண்டுக்கு ஒரு பாடலாக,மூவாயிரம் பாடல்கள் கொண்ட திருமந்திரத்தை அருளிச் செய்தார். பன்னிரு திருமுறைகளுள், இந்நூல் பத்தாம் திருமுறையாக அமைந்துள்ளது. இந்நூலின் அமைப்பினைச் சுருங்கக் காண்போமாக:

பாயிரம்: கடவுள் வாழ்த்து, வேதாகமச் சிறப்பு, திருமூலர் வரலாறு ஆகியன.

முதல் தந்திரம்: உபதேசம்,யாக்கை நிலையாமை,செல்வம் நிலையாமை, கொல்லாமை, கல்வி, கள்ளுண்ணாமை  ஆகியன.

இரண்டாம் தந்திரம்: அட்ட வீரட்டம்,இலிங்க புராணம், பஞ்ச கிருத்தியம்  கர்ப்பக் கிரியை, சிவ நிந்தை, குருநிந்தை ஆகியன.

மூன்றாம் தந்திரம்: அட்டாங்க யோகம்,அட்ட மாசித்தி ஆகியன.

நான்காம் தந்திரம்: திரு அம்பலச் சக்கரம்,நவகுண்டம்,வயிரவி மந்திரம் ஆகியன.

ஐந்தாம் தந்திரம்: சரியை,கிரியை,யோகம்,ஞானம்,சத்தினி பாதம் ஆகியன.

ஆறாம் தந்திரம்: குரு தரிசனம் , திருநீறு, துறவு, தவ வேடம், ஞான வேடம் ஆகியன.

ஏழாம் தந்திரம்: ஆறாதாரம், சிவ பூஜை, குரு பூஜை, சமாதிக் கிரியை, பசு இலக்கணம் ஆகியன.

எட்டாம் தந்திரம்: அவத்தைகள், வாய்மை, அவா அறுத்தல், பத்தி, முத்தி ஆகியன.

ஒன்பதாம் தந்திரம்: பஞ்சாட்சரம், சிவ தரிசனம், சூனிய சம்பாஷனை, தோத்திரம் ஆகியன.

மூலன் உரை செய்த மூவாயிரம் தமிழ்

ஞாலம் அறியவே நந்தி அருளது

காலை எழுந்து கருத்தறிந்து ஓதிடின்

ஞாலத் தலைவனை நண்ணுவரன்றே.

— திருமந்திரம்

குடிமன்னு சாத்தனூர்க் கோக்குல மேய்ப்போன் குரம்பைபுக்கு

முடிமன்னு கூனற் பிறையாளன்  தன்னை முழுத் தமிழின்

படிமன்னு வேதத்தின் சொற்படியே பரவிட்டு எ(ன்)னுச்சி

அடிமன்ன வைத்த பிரான் மூலனாகின்ற அங்கணனே.

— திருத்தொண்டர் திருவந்தாதி

                                                   சுந்தரமூர்த்தி நாயனார் சரித்திரம் 

திருக்கயிலாயத்தில் சிவபெருமானுடைய பிரதிபிம்பமாகத் தோன்றி ,இறைவனிடம் அணுக்கத் தொண்டராக இருந்த சுந்தரர், ஒருசமயம் யாவரும் நெருங்கவும் முடியாத ஆலகால நஞ்சை இறைவனின் ஆணைப்படிக் கொண்டு வந்ததால் ஆலால சுந்தரர் எனப்பட்டார். ஒருநாள் நந்தவனத்தில் மலர் கொய்யும்போது,,உமாதேவியின் சேடியர்களான கமலினியும் அனிந்திதையும் அங்கு வந்தனர். இறைவனது திருவிளையாட்டினால் அவர்களிடையே அன்பு மலர்ந்தது. இதனைக் காரணமாகக் கொண்டு, அம்மூவரையும் நில உலகில் பிறக்குமாறு கட்டளை இட்டருளினான் பெருமான். இவ்விருவரையும் மணம் புரிந்து வருமாறு சுந்தரருக்குப் பணித்தான் பரமன்.

ஆலால சுந்தரரும் திருநாவலூரில் ஆதி சைவ குலத்தில் சடையனாருக்கும் இசைஞானியாருக்கும் மகனாக அவதரித்தார். அவரை நரசிங்க முனையரையர்  என்ற சிற்றரசர் வளர்த்து வந்தார். மணப்பருவம் வந்தபோது புத்தூர் சடங்கவி என்பவரது பெண்ணை மணம் செய்ய நிச்சயித்தனர். திருமணச் சடங்குகள் நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்தபோது வயதான அந்தண வடிவில் சிவபெருமான் அங்கு எழுந்தருளி, சுந்தரன் எனக்கு அடிமை. என்று கூறி அம்மணத்தைத் தடுத்து ஆண்டார். முன்னோர்கள் எழுதித்தந்த ஓலையைக் காட்டியவுடன் சபையோர்கள் இனி எதுவும் செய்ய இயலாது. நீ இந்த வெண்ணெய்நல்லூர் அந்தணனுக்கு அடிமை என்றனர். ஓலை காட்டி ஆண்ட வள்ளலும் சுந்தரரைத் திருவெண்ணெய் நல்லூர் கோயிலுக்குள் அழைத்துச் சென்று மறைந்தருளினார். அர்ச்சனை நமக்குப் பாட்டே ஆவதால் தமிழால் நம்மைப் பாடுக என்று கூறிப் , “பித்தா” என்று அடி எடுத்துக் கொடுத்தான் அருட்துறை அண்ணல். சபையில் வன்மை பேசியதால் “ வன்தொண்டன் ” என்ற நாமத்தையும் தந்தருளினான்.சுந்தரரும் ஆண்ட வள்ளலைப் “ பித்தா பிறை சூடி” எனப் பாடத் தொடங்கினார்.

பல தலங்களிலும் இறைவனைப் பாடும் தொண்டை மேற்கொண்ட சுந்தரர்,திருவதிகையில் இறைவனது பாத தீக்ஷை பெற்றார். தில்லையைத் தரிசித்தபோது, சிவபிரான் அசரீரியாகத் திருவாரூருக்கு வா என்று அருளினான்.ஆரூர்ப் பெருமான் இவரைத் தோழனாக ஏற்றமையால், “தம்பிரான் தோழர்” என்ற நாமம் ஏற்பட்டது. அங்கு பணி செய்து வந்தவரும் கமலினியின் அவதாரமுமான பரவையைத் தியாகேசன் அருளால் மணந்தார். ஆரூர்க் கோயிலில் தேவாசிரியன் மண்டபத்தில் இருந்த அடியார்களை முதலில் வழிபடாமல் நேராக இறைவனது சன்னதிக்கு சுந்தரர் சென்றதைக் கண்டு விறன்மிண்ட நாயனார் வருந்தவே, இறைவன் சுந்தரருக்குத் திருத் தொண்டத் தொகை பாட அடி எடுத்துக் கொடுத்தான்.

சிவதருமத்திற்காக நெல் வேண்டி திருக் கோளிலி இறைவரைப் பாடியவுடன் குண்டையூரிலிருந்து நெல் மலை ஆட்களுடன் ஆரூருக்கு வந்து சேர்ந்தது. திருநாட்டியத்தாங்குடியில் கோட்புலியாரின் மகள்களைத் தன மக்களாகவே எண்ணிப் பாடலாயினார். திருப்புகலூரில் செங்கல்லில் தலை வைத்துப் படுத்துக் கண் விழித்தபின் அது பொன்னாக மாறி இருக்கக் கண்டு, திருவருளை வியந்து பதிகம் பாடினார். திருமுதுகுன்றில் பாடிப் பெற்ற பரிசான பன்னீராயிரம் பொன்னையும் மணிமுத்தாற்றில் இட்டு, திருவாரூர் திருக்குளத்தில் பதிகம் பாடி மீண்டும் பெற்றார். திருக்குருகாவூரிலும் திருக்கச்சூரிலும் இறைவனே நேரில் எழுந்தருளி கட்டமுது தந்து இவரது பசி தீர்த்தார்.

திருவொற்றியூர் ஆலய தரிசனத்திற்கு எழுந்தருளியபோது, அங்கு வந்த அனிந்திதையின் அவதாரமான சங்கிலியாரைக் கண்டார். இருவருக்கும் சிவனருளால் திருமணம் நடந்தது. ஒற்றியூரை நீங்கேன் என மகிழடியில் சபதம் செய்திருந்தும், ஆரூர்ப் பெருமானது வசந்த உற்சவம் வருவது கண்டு ஒற்றியூரை நீங்கும் போது கண் பார்வையை இழந்தார். வெண்பாக்கத்தில் இறைவன் கோலைக் கொடுத்து அருளினார். பின்னர் காஞ்சியில் இடக்கண்ணும் திருவாரூரில் வலக்கண்ணும் பெற்றார். பரவையாரின் பிணக்கு நீங்கப் பரமனே தூது சென்றார். இதற்கு வருந்திய ஏயர்கோன் கலிக்காம நாயனாரைத் திருப்புன்கூரில் சுந்தரருக்கு நண்பராக்கியது திருவருள்.

சேரஅரசரான சேரமான் பெருமாள் நாயனார் நம்பியாரூரரின் ஆருயிர் நண்பராயினார். திருவையாற்றில் பதிகம் பாடியவுடன் காவிரி ஆறு விலகி வழி விட்டது.அவினாசியில் முதலை உண்ட அந்தணச் சிறுவனை அவிநாசியப்பர் அருளால் பதிகம் பாடி உயிர்ப்பித்தார் ஆரூரர்.

திருவஞ்சைக்களத்தில் சேரர் அரண்மனையில் தங்கியிருந்த காலத்தில் தம்மைக் கயிலைக்கு வரப் பணித்தருளுமாறு அஞ்சைக்களத்து அப்பரிடம் விண்ணப்பிக்க, இறையருளால் அங்கு வந்த வெள்ளை யானையின் மேல் ஏறிப் பதிகம் பாடியவாறே சுந்தரர் கயிலைக்குச் சென்றடைந்தார். பரவையும் சங்கிலியும் முன்போலவே அம்பிகையின் சேடியர்கள் ஆயினர். சேரமானும் தமது குதிரையில் ஏறி சுந்தரருடன் கயிலை அடைந்து பெருமான் முன்னிலையில் தான் இயற்றிய திருக்கயிலாய ஞான உலாவை அரங்கேற்றினார். 8-ம் நூற்றாண்டில் பதினெட்டே ஆண்டுகள் வாழ்ந்தருளிய சுந்தரர் திருக்கயிலையை ஆடி மாதம் சுவாதி நன்னாளன்று அடைந்தார். “ வாழி திருநாவலூர் வன்தொண்டர் பதம் போற்றி”